บทที่ 10 คนของคุณหนูใหญ่
หลังจากเจียงจื่อเฉิงก้มลงเก็บหนังสือขึ้นมาจากแอ่งน้ำ บริเวณหลังแนวต้นไผ่ก็เงียบลงอย่างพิลึก
หนังสือเล่มนั้นเปียกไปเกือบครึ่ง น้ำสกปรกซึมผ่านกระดาษจนตัวอักษรบางส่วนเลือนราง
เจียงจื่อเฉิงถือมันด้วยปลายนิ้ว สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
“เอาไป”
เขายื่นหนังสือให้เซี่ยจิ่งเหิง
อีกฝ่ายรับมาเงียบ ๆ
เจียงหว่านอี๋มองหนังสือเปียกน้ำแล้วขมวดคิ้ว นางคิดว่าเรื่องควรจบเพียงเท่านี้
ทว่าเซี่ยจิ่งเหิงกลับใช้แขนเสื้อเช็ดคราบโคลนบนปกอย่างระมัดระวัง
ท่าทางเช่นนั้นทำให้นางมองอยู่ครู่หนึ่ง
“เปียกขนาดนั้นแล้ว ยังจะเอาอีกหรือ”
เซี่ยจิ่งเหิงเงยหน้าขึ้น
“ยังอ่านได้”
“ตัวหนังสือเลือนไปตั้งมาก”
“ตากให้แห้งก็พอ”
เจียงหว่านอี๋ไม่เข้าใจ ก็แค่หนังสือเล่มหนึ่ง จวนเจียงมีห้องหนังสือใหญ่ถึงสองแห่ง
หนังสือมากมายวางเรียงจนบางเล่มนางไม่เคยแตะต้องด้วยซ้ำ เมื่อก่อนหากหนังสือของนางเปื้อนเพียงเล็กน้อย
นางก็โยนทิ้งแล้วให้คนไปหาเล่มใหม่มาแทน แต่เมื่อเห็นเซี่ยจิ่งเหิงประคองหนังสือเปียกน้ำราวกับกลัวว่ามันจะขาด
นางจึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า...เรือนของเขาที่นางไปเมื่อวาน มีหนังสืออยู่ไม่กี่เล่มเท่านั้น
“หว่านอี๋”
เสียงของเจียงจื่อเฉิงดึงความสนใจนางกลับมา
เด็กชายยังคงทำหน้าไม่พอใจ “เจ้าเป็นอะไรไป เมื่อก่อนมิใช่ว่าเจ้าเกลียดเขาที่สุดหรือ”
เซี่ยจิ่งเหิงปรายตามองนาง เจียงหว่านอี๋พยายามคิดคำแก้ตัว
คำถามนี้ตอบยากกว่าที่คิด จะให้นางบอกหรือว่า เพราะอีกเจ็ดปีข้างหน้าเขาจะบังคับให้นางดื่มยาพิษ
ดังนั้นตอนนี้นางจึงกำลังพยายามทำให้เขาเกลียดนางน้อยลง?
ต่อให้นางกล้าพูด คงไม่มีผู้ใดเชื่อ
เด็กหญิงจึงเชิดหน้าขึ้น
“ข้าจะเกลียดผู้ใดเกี่ยวอะไรกับเจ้า”
“แต่เมื่อครู่เจ้าบอกว่าเขาเป็นคนของเจ้า”
“แล้วอย่างไร”
“ตั้งแต่เมื่อใด?”
เจียงหว่านอี๋เริ่มรำคาญ เหตุใดคนผู้นี้จึงถามมากนัก
“ตั้งแต่ข้าบอกว่าเป็น!”
เจียงจื่อเฉิงถูกตอกกลับจนพูดไม่ออก
เจียงหว่านอี๋จึงถือว่าเรื่องจบ นางหมุนตัวเตรียมจากไป ก่อนเดินได้สองก้าวก็หันกลับมาชี้เซี่ยจิ่งเหิง
“เจ้า มากับข้า”
เซี่ยจิ่งเหิงมองนาง
“ไปไหน”
นางเองก็ไม่รู้ เมื่อครู่นางเพียงเห็นเจียงจื่อเฉิงยังยืนอยู่ตรงนี้ จึงคิดว่าหากปล่อยเซี่ยจิ่งเหิงไว้
พอนางเดินจากไป คนพวกนี้อาจรังแกเขาอีก แล้วสุดท้ายบัญชีก็วกกลับมาที่นางอยู่ดี!
“ถามมากจริง” นางทำหน้าดุ “ข้าบอกให้มาก็มา”
เซี่ยจิ่งเหิงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเดินตาม
เจียงหว่านอี๋จึงพาเขาออกมาจากบริเวณนั้นอย่างสง่าผ่าเผย
กระทั่งเดินพ้นแนวต้นไผ่ นางถึงเริ่มคิดได้ว่า...
แล้วจะพาเขาไปไหน? กลับเรือนนางหรือ? ไม่ได้
นางเพิ่งตั้งใจว่าจะอยู่ห่างเขา ไปเรือนเขา? ยิ่งไม่ได้ใหญ่
เมื่อวานเพิ่งไปมา เด็กหญิงเดินช้าลงเรื่อย ๆ
ชิงเถาที่ตามอยู่ด้านหลังมองเจ้านายของตนอย่างรู้ทัน แต่ไม่กล้าถาม
สุดท้ายเจียงหว่านอี๋หยุดฝีเท้า หันกลับไปมองคนที่เดินตามมา
เซี่ยจิ่งเหิงยังถือหนังสือเปียกเล่มนั้นอยู่ นางมองแล้วก็หงุดหงิดขึ้นมาอีกครั้ง
“หนังสือเล่มนั้นทิ้งไปเสีย”
มือของเด็กหนุ่มกระชับขึ้นเล็กน้อย
“ไม่ทิ้ง”
“มันเปียกแล้ว”
“ข้ารู้”
“ข้าจะให้เล่มใหม่”
คำพูดหลุดออกไปเร็วกว่าความคิด
เจียงหว่านอี๋เงียบ เซี่ยจิ่งเหิงก็เงียบ ชิงเถายิ่งเงียบกว่าเดิม
เด็กหญิงกะพริบตา ก่อนรีบหาเหตุผลมารองรับคำพูดของตน
“อย่าเข้าใจผิด ข้าไม่ได้จะให้เจ้าเปล่า ๆ ”
แววตาของเซี่ยจิ่งเหิงมีความระแวดระวังขึ้นมาทันที
“แล้วคุณหนูใหญ่ต้องการสิ่งใด”
นั่นสิ นางต้องการอะไร? เจียงหว่านอี๋คิดอยู่พักหนึ่ง
ทันใดนั้นสายตาก็เหลือบเห็นชิงเถาที่ถือสมุดบัญชีเล็ก ๆ ของเรือนนางอยู่ในมือ
“ต่อไปเจ้าช่วยข้าคัดหนังสือ”
เซี่ยจิ่งเหิงขมวดคิ้ว
“คัดหนังสือ?”
“ใช่”
ยิ่งพูด นางยิ่งรู้สึกว่าเหตุผลนี้ดีเหลือเกิน
“ลายมือเจ้าพอใช้ได้ ข้าไม่ชอบคัดหนังสือ ต่อไปหากข้ามีอะไรต้องคัด เจ้าก็ทำแทนข้า”
เซี่ยจิ่งเหิงมองนางนิ่ง เจียงหว่านอี๋เริ่มใจไม่ดี หรือเขาจะไม่ยอม?
หากไม่ยอม นางจะเสียหน้าอีกแล้ว
ครู่หนึ่ง เด็กหนุ่มจึงเอ่ย “ได้”
นางโล่งอกทันที “เช่นนั้นก็ตกลงตามนี้”
หนังสือหนึ่งเล่มแลกกับการใช้งานเขาในภายหลัง สมเหตุสมผลมาก
ไม่มีการช่วยเหลือ ไม่มีบุญคุณ และยิ่งไม่มีเหตุผลให้เขาระแวงว่านางกำลังคิดสิ่งใด
เจียงหว่านอี๋พยักหน้าอย่างพึงพอใจ ก่อนพาชิงเถาเดินจากไป
ทิ้งเซี่ยจิ่งเหิงยืนอยู่ตรงทางเดินเพียงลำพัง
เด็กหนุ่มก้มมองหนังสือเปียกในมือ แล้วมองแผ่นหลังเล็ก ๆ ที่เดินห่างออกไป
นางลดโทษให้เขา ส่งยาให้เขา ขวางเจียงซูเหยาไม่ให้มาหา
วันนี้ยังออกหน้าต่อหน้าเจียงจื่อเฉิง และกำลังจะให้หนังสือเล่มใหม่แก่เขา
ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นภายในเวลาไม่กี่วัน
เซี่ยจิ่งเหิงไม่เชื่อว่าคนผู้หนึ่งจะเปลี่ยนไปได้รวดเร็วถึงเพียงนั้น
แต่สิ่งหนึ่งที่เขาไม่อาจปฏิเสธได้คือ ตั้งแต่เจียงหว่านอี๋พูดประโยคนั้นออกมา...
คนในจวนคงไม่มีผู้ใดกล้าแตะต้องเขาง่าย ๆ อีกแล้ว
เพราะทุกคนได้ยินชัดเจนว่า
เขาเป็นคนของคุณหนูใหญ่
